Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Zamknij

Standardy przygotowania prac dyplomowych i magisterskich

 

Wyższa Szkoła Biznesu w Dąbrowie Górniczej

 

Standardy przygotowania prac dyplomowych i magisterskich

 

  1. Wymogi podstawowe

Praca licencjacka i magisterska:

  • jest przygotowywana samodzielnie przez studenta, pod kierunkiem promotora,

  • temat pracy powinien być związany ze specjalnością i kierunkiem kształcenia studenta,

  • podlega recenzji,

  • stanowi przedmiot dyskusji i oceny w trakcie egzaminu dyplomowego.

 

Przygotowanie pracy licencjackiej powinno ukształtować umiejętności:

  • samodzielnych studiów literaturowych,

  • diagnozowania i oceny problemów,

  • identyfikacji i analizowania obserwowanych zjawisk ekonomicznych, społecznych zwłaszcza tych, z którymi absolwent będzie miał do czynienia w praktyce,

  • dostrzegania prawidłowości występujących w obrębie badanych zjawisk,

  • wyciągania właściwych wniosków,

  • czynnego posługiwania się nabytą w czasie studiów wiedzą i wykorzystania jej w zastosowaniu do praktyki lub do wnioskowania teoretycznego,

  • prowadzenia logicznego toku wywodów,

  • samodzielnego rozwiązywania określonych zadań diagnostycznych lub projektowych,

posługiwania się jasnym i precyzyjnym językiem

 

Przygotowanie pracy magisterskiej powinno ukształtować umiejętności:

- oceny dorobku teoretycznego w danej dyscyplinie, w szczególności w przypadku prac

teoretycznych,

- samodzielnego poszukiwania materiałów źródłowych w istniejących opracowaniach naukowych,

- diagnozowania i oceny problemów,

- zaprojektowania nowych rozwiązań lub modyfikacji istniejących,

- stosowania warsztatu badawczego, a w szczególności stosowania metod pracy naukowej,

  • identyfikacji i analizowania obserwowanych zjawisk

  • dostrzegania prawidłowości występujących w obrębie tych zjawisk,

- wyciągania właściwych wniosków,

  • czynnego posługiwania się nabytą w czasie studiów wiedzą i wykorzystania jej w zastosowaniu do

praktyki lub do wnioskowania teoretycznego,

- osadzenia problemu w literaturze,

- prowadzenia logicznego toku wywodów,

- posługiwania się jasnym i precyzyjnym językiem

 

2. Charakter pracy

Praca licencjacka może być opracowaniem o charakterze:

  • projektowym (np. projekt organizacji, projekt systemu zarządzania, projekt systemu ekonomicznego, projekt systemu informacyjnego dla zarządzania, projekt systemu zasilania kapitałowego, projekt pozyskiwania kapitału finansowego),

  • projekcyjnym (np. biznes plan przedsięwzięcia, plan marketingowy, diagnoza sytuacji, analiza rynku),

  • analitycznym (np. rozwiązanie problemu praktycznego, badania empiryczne w organizacjach lub przedsiębiorstwach oparte na danych zebranych w konkretnych firmach, instytucjach i urzędach)

  • o charakterze badawczym (np. rozwiązanie problemu praktycznego, badania empiryczne).

Praca dyplomowa inżynierska powinna być związana ze ściśle określonym celem definiowanym w kategoriach inżynierskich, jak np.:

- opracowanie programu,

- opracowanie rozwiązań sprzętowych,

- badanie systemów informatycznych,

- analiza działania określonych aplikacji

Praca magisterska może mieć charakter:

- systematyzujący - w zakresie przedstawiania poglądów ekonomicznych lub działania podmiotów gospodarczych oraz stosowanych metod w badaniach empirycznych,

- diagnostyczny,

- badawczy - wykrywając nowe zależności, nowe aspekty zjawisk ekonomicznych,

- projektu - odnośnie proponowania nowych rozwiązań praktycznych.

 

3. Wymogi merytoryczne

Praca powinna zawierać:

  • wyraźne określenie problemu badawczego,

  • odniesienia do podstawowej literatury przedmiotu,

  • opis sposobu rozwiązania problemu (zastosowane metody, techniki, narzędzia badawcze).

 

4. Wymogi formalne

Układ pracy:

  • strona tytułowa,

  • spis treści,

  • wstęp (we wstępie należy zarysować ogólne tło badanego problemu, wskazać przesłanki wyboru tematu pracy, określić cel i zakres pracy, wskazać metody badawcze, a także przedstawić ogólne informacje o zawartości poszczególnych rozdziałów pracy i podstawy źródłowe),

  • rozdziały zawierające zasadniczy tekst pracy,

  • zakończenie (w zakończeniu należy wskazać syntetyczne wnioski wynikające z pracy oraz ewentualnie zasygnalizować możliwości przyszłościowych rozwiązań),

  • wykaz cytowanej literatury w alfabetycznej kolejności zgodny z wymogami opisu bibliograficznego,

  • wykaz wykorzystanych aktów prawnych,

  • wykaz tablic,

  • wykaz rysunków (schematów, map, itp.),

  • wykaz załączników.

 

5. Wymogi edytorskie

a) Ogólne

Maszynopis pracy powinien spełniać następujące wymagania:

  • format arkusza papieru A4,

  • czcionka: Times New Roman,

  • wielkość czcionki podstawowej: 12 pkt,

  • odstęp między wierszami: 1,5 wiersza,

  • marginesy: górny, dolny, lewy, prawy: 2,5 cm; na oprawę: 1 cm,

  • stosować justowanie (wyrównanie tekstu do obu marginesów),

  • stosować akapity,

  • wszystkie strony pracy są ponumerowane (numeracja stron w stopce wyrównana do prawej, czcionka o rozmiarze 12 pkt.); pierwszą stroną jest strona tytułowa pracy dyplomowej;

  • każdy kolejny rozdział (i inna część pracy równa rozdziałowi np.: wstęp i zakończenie) powinna zaczynać się od nowej strony,

  • zalecana objętość pracy: 50-60 stron ( praca licencjacka), 70 - 90 ( praca magisterska),

  • egzemplarz przeznaczony do akt winien zawierać oświadczenie studenta o samodzielnym napisaniu przedstawionej pracy.

b) Rozdziały i podrozdziały

  • tytuły rozdziałów powinny być napisane wersalikami pogrubioną czcionką o rozmiarze 14 pkt.,

  • tytuły podrozdziałów powinny być napisane pogrubioną czcionką 12 pkt.,

  • poniżej każdego tytułu należy zostawić przestrzeń o szerokości 12 pkt.,

  • nie należy stawiać kropek na końcu tytułów rozdziałów i podrozdziałów.

 

6. Standardy prezentacji źródeł naukowych w pracy dyplomowej, inżynierskiej, licencjackiej:

a) Bibliografia załącznikowa, inaczej literatura przedmiotu:

Wykaz dokumentów: książek, artykułów, publikacji elektronicznych itp.,

wykorzystywanych przez autora pracy w formie cytatów, bądź związanych z opracowywanym zagadnieniem tematycznie. Bibliografia winna być pogrupowana ze względu na rodzaj źródeł tj. oddzielnie książki, oddzielnie czasopisma,

akty normatywne, raporty i dokumenty źródłowe, źródła elektroniczne, źródła internetowe.

Spis literatury winien być numerowany w obrębie każdej grupy źródeł.

  • Bibliografię umieszczamy po tekście głównym i uzupełniających go materiałach np. aneksy , spis tabel czy przypisy.

  • Powinna być przygotowana w porządku alfabetycznym i zawierać nazwisko i skrót imienia autora, tytuł pracy, nazwę wydawnictwa, miejsce i rok wydania. Każdy człon opisu bibliograficznego oddzielony przecinkiem. Znakiem końcowym opisu bibliograficznego jest kropka.

 

Przykład:

  1. Gąsior J., Jak zostać mądrym i bogatym, Eureka, Dąbrowa Górnicza 2005.

  2. Kowalski J., Poszukiwanie informacji źródłem wiedzy, Sfinks, Dąbrowa Górnicza 2005.

  • W przypadku publikacji napisanej wspólnie przez kilku autorów podaje się wszystkich autorów, ale nie więcej niż trzech. Jeśli liczba autorów przekracza trzech należy podać pierwszego z nich z dodatkiem skrótu i in.

  • W przypadku pracy zbiorowej pierwszym elementem opisu bibliograficznego jest tytuł. Po nim umieszczamy informację o redaktorze wydania

 

Przykład:

  1. Kultura i język mediów , pod red. nauk. M. Tanasia, Impuls, Kraków 2007.

  • W przypadku opisu bibliograficznego rozdziału w pracy zbiorowej podajemy autora rozdziału, tytuł rozdziału, literę W z dwukropkiem a po niej informację o tytule, redaktorze zbioru, wydawcy miejscu wydania, roku wydania i stronach, na których rozdział został opublikowany.

Przykład:

  1. Gogołek W., Praca w sieci. W: Kultura i język mediów, pod red. nauk. M.Tanasia, Impuls, Kraków 2007, s. 99-107.

  • W przypadku zamieszczania w bibliografii wykazu artykułów prasowych zaleca się tytuły gazet i czasopism umieszczać w cudzysłowie, dodając informację o numerze rocznika lub zeszytu i stronach, na których artykuł został opublikowany.

Przykład:

  1. Tyszka Z., Syndrom wypalenia na przykładzie lekarzy onkologów, "Psychologia w praktyce" 2006, nr 5, s. 9.

  • W przypadku powoływania się na dokumenty elektroniczne zaleca się:

dla dokumentu elektronicznego zamieszczonego na dysku optycznym zamieszczenie informacji o nośniku.

Przykład:

  1. Marszałek N., Motywacja bez granic [CD-ROM], Helion, Gliwice 2007.

    • Dla dokumentu elektronicznego zamieszczonego w sieci Internet istotne jest podanie informacji o formie dostępu i dokładnej daty dostępu i adresu publikacji.

Przykład:

1. Szkolenia w fabryce Della w Irlandii,[on-line], 05.11.2007, http://www.dell.2dell.pl/2007/08/28/szkolenia-w-fabryce-della-w-irlandii/

 

    • Powołując się w pracy na akty normatywne zaleca się hierarchizowanie aktów prawnych. Najwyższe miejsce w hierarchii aktów normatywnych zajmuje Konstytucja RP, po niej ustawa, niżej akty wykonawcze, do których zalicza się rozporządzenia i zarządzenia oraz akty normatywne wydawane przez organy samorządu terytorialnego, a także wojewodę.

Przykład:

  1. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. , Dz.U. Nr 78, poz. 483, sprost. Dz.U. z 2001 r. Nr 28, poz. 319.

  2. Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym, Dz.U. Nr 130, poz. 1450 z późn. zm.

 

  1. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur, Dz.U. Nr 133, poz. 1119.

    • Powołując się w pracy na dokumenty normalizacyjne zaleca się podanie numeru normy w raz z symbolem, po dwukropku roku wydania, następnie nazwy normy.

Przykład:

      1. PN-ISO/IEC 11770-3:2000. Technika informatyczna : Techniki zabezpieczeń. Zarządzanie kluczami - Mechanizmy z zastosowaniem technik asymetrycznych.

      2. PN-ISO/IEC 11770-1:1998. Technika informatyczna : techniki zabezpieczeń : zarządzanie kluczami : struktura.

    • Powołując się w pracy na dokument patentowy należy podać autora czyli właściciela patentu, tytuł patentu, odpowiedzialność drugiego stopnia np. nazwa instytutu, kraj lub urząd udzielający, rodzaj dokumentu patentowego np. opis patentowy, numer, data wydania dokumentu patentowego.

Przykład:

      1. Reda, Janusz, Sposób zasilania plazmotronu łukowego do cięcia pod wodą
        i plazmotron łukowy do cięcia pod wodą
        , Instytut Energii Atomowej, Otwock-Świerk, Polska, Opis patentowy,152 261, Opubl. 31.05.1991.

 

b) Przypisy

Przypisy, materiały uzupełniające tekst główny, ułatwiające zrozumienie jego fragmentów. Ze względu na treść i charakter przypisów wyróżnia się: przypisy rzeczowe, które objaśniają i komentują tekst główny, przypisy słownikowe, które na przykład podają znaczenie terminów obcojęzycznych. Najczęściej stosowane to przypisy bibliograficzne podające opisy dokumentów, z których pochodzą cytaty lub informacje zawarte w tekście.

 

W przypadku powołania się na publikację jednego autora przypis powinien uwzględniać następujące informacje: numer przypisu oznaczony kolejną cyfrą podwyższony o pół stopnia, pierwszą literę imienia, nazwisko autora, pełny i zgodny z oryginałem tytuł książki (pisany kursywą), nazwę wydawnictwa, miejsce i rok wydania, numer strony np.:

1L. Nowak, Analiza finansowa w przedsiębiorstwach, PWE, Warszawa 2000, s. 34.

 

W przypadku publikacji kilku autorów

przypis powinien wyglądać następująco:

1T. Marczak, W. Kordek, Zarządzanie zasobami ludzkimi w praktyce, PWN, Warszawa 2001, s.20.

W przypadku encyklopedii, słowników itp. przypis wygląda następująco:

1Encyklopedia powszechna PWN, t.2, Warszawa 1978, s.56.

 

W przypadku pracy zbiorowej napisanej pod redakcją innego autora przypisy należy zredagować w następujący sposób:

2 M.Rocki, Szanse i zagrożenia wynikające z nowej Ustawy o szkolnictwie wyższym z dnia 27 lipca 2005 r., W: Edukacja wobec rynku pracy i integracji europejskiej, pod red. K. Szczepańskiej - Woszczyna, Z. Dacko - Pikiewicz, Wyższa Szkoła Biznesu w Dąbrowie Górniczej, Dąbrowa Górnicza 2007, s.11.

lub

1 J. Jeżewski, Wybrane problemy prawa administracyjnego, W: J. Boć (red.). Prawo administracyjne, Akademia Ekonomiczna im. O. Langego we Wrocławiu, Wrocław 1993, s. 31.

 

W przypadku powoływania się na niedostępną publikację znaną z innego dzieła

przypis przyjmie postać:

14 M. Kotowski, Idee przedsiębiorczości wdrażane w polskim szkolnictwie, „Przedsiębiorca" 1998, nr 4, cyt. za: Z Wiśniewski, Kierunki rozwoju polskiej przedsiębiorczości, UMK, Toruń 1999, s. 23.

Publikacje zamieszczone w czasopismach powinny być zredagowane w przypisie w sposób następujący:

22 Z. Tyszka, Syndrom wypalenia na przykładzie lekarzy onkologów, „Psychologia w praktyce" 2000, nr 5, s.9.

 

Źródła internetowe

powinny zawierać tytuł artykułu, tryb dostępu, datę aktualizacji i adres internetowy

23Fałszywe biura pośrednictwa pracy w Norwegii, [on-line], 21.07.2007, http:// www. hrc.pl/index. php?dzid =117&did =1308.

 

Zaleca się następującą formę redakcyjną przypisów zaczerpniętych z publikacji już raz przywołanych w pełnym brzmieniu:

Skrócenia powinny wyglądać następująco:

1 L. Bednarski, Analiza finansowa...., s. 45

 

Skróty, podlegają następującym zasadom:

- formę ibidem czyli tamże stosujemy wyłącznie wtedy, gdy zachodzi potrzeba identycznego zacytowania tej samej pracy, w bezpośrednio następnym przypisie, ale ze wskazaniem innego niż poprzednio jej miejsca , czyli strony z której cytat pochodzi np.:

10 Z. Nowak, Statystyka dla psychologów, PWN, Warszawa 1999, s.62

11 Ibidem, s.2

- przywołana po raz kolejny, ale nie w bezpośredniej kolejności praca powinna być odnotowana w przypisie za pomocą skrótu op.cit, co oznacza łacińskie opere citato (w cytowanym dziele) lub opus citatum (dzieło cytowane) następująco:

12 Z.Nowak, op.cit., s.37

    • w przypadku, gdy ta sama osoba jest autorem kilku cytowanych publikacji, wówczas należy zidentyfikować właściwe opracowanie, np. podając początek tytułu:

14 Z. Nowak, Statystyka....op.cit, s.38

  • stosowany w przypisach skrót zob. pochodzi od wyrazu zobacz i wskazuje na bezpośrednie odniesienie do publikacji czy poglądów,

15 Zob. A. Grzywak, Sieci komputerowe..., s. 78.

  • stosowany w przypisach skrót por, pochodzi od wyrazu porównaj i wskazuje na inne niż autora pracy poglądy czy podejście do opisywanego problemu.

16 Por. A. Kuzior (red.), Wprowadzenie do rachunkowości, s. 55.

 

Wszystkie ilustracje, rysunki, fotografie, tabele powinny być ponumerowane. W przypadku występowania w rozdziale różnych rodzajów ilustracji każdy rodzaj powinien być objęty własną numeracją.

Przykład:

Rys.1

Rys.2

Fot.1

Fot.2

Wszystkie ilustracje pełniące funkcje informacyjną powinny posiadać podpis. Podpisy powinny być zwięzłe i jednolite w ramach całej publikacji.

Podpisy rozpoczyna się dużą literą, a na końcu nie stawia kropki (chyba, że należy do skrótu).

Podpisy mogą być jednostopniowe, składające się z części zasadniczej.

Dla ilustracji składających się z części zasadniczej i objaśnień szczegółowych części ilustracji np. dla rysunków technicznych, należy po zasadniczej części opisu umieścić pomniejszoną czcionką legendę. Każdy człon legendy oddzielony średnikiem.

 

Przykład:

Rys.1 Laboratorium sieci bezprzewodowych

S - serwer; K - komputer; R - robot

 

W przypadku zamieszczenia tabeli obowiązuje zasada opisu, jak w przypadku ilustracji.

Jeżeli zachodzi konieczność uzupełnienia tabeli przypisami, należy umieścić je bezpośrednio pod tabelą. Odsyłacze dla takich przypisów powinny być oznaczone odmienne od tych występujących w tekście zasadniczym. Należy używać odsyłaczy gwiazdkowych, gdy w tekście zasadniczym używamy odsyłaczy cyfrowych i odwrotnie.

Pod każdą tabela powinna być umieszczona informacja o źródle, z którego pochodzą wykorzystane dane wraz z numer stron, z których zostały zaczerpnięte.

 

Przykład:

Źródło: Rocznik statystyczny, 2006, s.58.

Obliczenia własne autora

 

Wykaz tabel należy zamieścić na końcu pracy przed bibliografią. Wykaz tabel powinien zawierać numer tabeli, jej tytuł, źródło pochodzenia oraz numer strony, na której jest umieszczona.

c) Tworzenie schematów blokowych (INFORMATYKA)

Dla prac inżynierskich, związanych z tworzeniem oprogramowania konieczne jest zastosowanie schematu blokowego.

Schemat blokowy to graficzna reprezentacja procedury lub programu sporządzana w celach poglądowych lub jako przedstawienie algorytmu zapisanego w języku programowania.

 

Powrót do: Start » Dla pracowników

 

Nasi partnerzy

Kontakt

Wyższa Szkołą Biznesu

w Dąbrowie Górniczej

41-300 Dąbrowa Górnicza

ul. Cieplaka 1c