Ujarzmić traumę. Międzypokoleniowe doświadczenia rodziny wobec Zagłady we współczesnej literaturze polskiej i anglojęzycznej

Monografia autorstwa dr Pauliny Kasińskiej to publikacja poświęcona międzypokoleniowemu doświadczeniu traumy w perspektywie funkcjonowania rodziny jako podstawowej przestrzeni transmisji pamięci, emocji i wzorców relacyjnych. Autorka analizuje, w jaki sposób doświadczenie Zagłady wpływa na strukturę więzi rodzinnych, role pokoleniowe oraz procesy socjalizacji i tożsamości, odczytywane przez pryzmat współczesnej literatury polskiej i anglojęzycznej.

Prezentowana książka Ujarzmić traumę. Międzypokoleniowe doświadczenia rodziny wobec Zagłady to pogłębione studium poświęcone temu, w jaki sposób doświadczenia skrajnej przemocy historycznej funkcjonują w obrębie relacji rodzinnych i wpływają na życie kolejnych pokoleń. Publikacja wpisuje się w nurt badań nad pamięcią, traumą i tożsamością, zwracając szczególną uwagę na codzienne, często niewidoczne mechanizmy przekazu międzypokoleniowego.

Autorka analizuje twórczość autorek drugiego i trzeciego pokolenia potomków ocalałych z Zagłady, traktując ją jako świadectwo życia „po” katastrofie – życia, które toczy się w cieniu przeszłości obecnej w rodzinnych opowieściach, milczeniach, gestach i emocjach. W centrum refleksji znajdują się relacje między rodzicami a dziećmi oraz wnukami, rodzinne ramy (nie)pamięci, a także napięcia między potrzebą ochrony bliskich a koniecznością konfrontacji z bolesnym dziedzictwem.

Szczególną wartością książki jest ukazanie rodziny jako przestrzeni, w której trauma nie tylko się ujawnia, lecz także ulega przekształceniom. Autorka pokazuje, że międzypokoleniowy przekaz doświadczeń Zagłady nie ma charakteru jednokierunkowego ani deterministycznego – może prowadzić zarówno do powielania cierpienia, jak i do wypracowywania nowych form rozumienia przeszłości, sprzyjających budowaniu bardziej otwartych relacji i tożsamości.

Istotnym wątkiem publikacji jest także perspektywa kobieca. Analizowane narracje potomkiń ocalałych odsłaniają znaczenie codziennych praktyk rodzinnych, afektu i emocjonalnej bliskości w pracy z pamięcią. To właśnie w tych „mikrohistoriach” ujawnia się potencjał zmiany – możliwość przejścia od dziedziczonej traumy ku odpowiedzialnemu, empatycznemu współbyciu.

Książka stanowi wartościową propozycję dla czytelników zainteresowanych problematyką relacji międzypokoleniowych, pamięci rodzinnej oraz długofalowych konsekwencji doświadczeń granicznych. To refleksyjna opowieść o tym, jak przeszłość wpisuje się w życie rodzinne i jak – poprzez uważne słuchanie i reinterpretację – może zostać oswojona z myślą o wspólnej przyszłości.

Zapraszamy do zapoznania się z treścią publikacji poniżej. 

POBIERZ